"Wolno mu przebywać w kuchni od czasu, gdy wrócił po uprowadzeniu przez kozaków — chory, rozbity, skołowany i ranny piką w lewe ramię. Wiele miesięcy siadywali przy ogniu sami — pani majorowa i on. Na dworze był tylko ryk bezpańskiego bydła i głuche dudnienie dalekich dział, a między jednym a drugim głos dziecka, które tonęło w moczarach. Do Jonasza jednak docierał tylko ten głos. Odtąd siaduje tu co wieczór, od prawie dwudziestu lat."

ERNST WIECHERT (1887 - 1950)

» Pani majorowa «

Powieść w przekładzie Edwarda Martuszewskiego Olsztyn 1977

Strony tytułowe

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty